Lentinula edodes
(foto: Ilija M. Dimitrijević)
Osnovni zadatak ekologije je proučavanje uzajamnih odnosa između organizama i sredine, od kojih zavisi opstanak jedinki i populacija organskih vrsta.
Najznačajniji odnosi u prirodi se ispoljavaju kroz lance ishrane koji obezbeđuju kruženje materije u prirodi. Osnovne karike tih lanaca čine proizvođači (biljke), potrošači (biljojedi i mesojedi ) i razlagači (gljive i mikroorganizmi). Gljive, kao poslednja karika u ovom lancu, imaju ne manje važnu ulogu, nego proizvođači, jer obezbeđuju pretvaranje organske materije u neorgansku tj. u oblik koji je ponovo dostupan za apsorpciju od strane biljaka.
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Uzmimo na primer gajenje gljiva. Mnoge vrste gljiva se danas uspešno gaje na supstratu kao što je recimo slama. Slama kao element prve karike u lancu ishrane (proizvođač) se dalje prosleđuje biljojedima. "Umetanjem" gljiva između ovih karika se postiže višestruka korist. Pre svega gajene gljive su veoma ukusne i hranljive, a i veoma uspešno zamenjuju namirnice životinjskog porekla. U današnje vreme, globalno gledano, ovaj podatak je vrlo značajan, s obzirom na rapidno povećanje broja stanovnika, a samim tim i potreba za hranom. Sa druge strane, slamu obraslu micelijom (posle završetka proizvodnje) stoka može procentualno mnogo više da iskoristi nego čistu slamu. Naime, čistu slamu stoka može da iskoristi samo 30%, dok ostalih 70% ne može da vari. Micelija gljive deliminično razgrađuje slamu, pa micelijom obraslu slamu stoka može da koristi i do 80%. I na kraju stajsko đubrivo je na ovaj način bogatije mineralnim materijama čime se postiže bolji učinak.
Može se reći da je gajenje gljiva višestruko korisno. Postiže se velika
ekonomičnost uz mali nus proizvod.